v slovarju PONS
I. stop·fen [ˈʃtɔpfn̩] GLAG. preh. glag.
1. stopfen (hineinzwängen):
2. stopfen (mit etw füllen):
II. stop·fen [ˈʃtɔpfn̩] GLAG. nepreh. glag.
Poglej tudi
Loch <-[e]s, Löcher> [lɔx, mn. ˈlœçɐ] SAM. sr. spol
1. Loch (offene Stelle):
fraza:
| ich | stopfe |
|---|---|
| du | stopfst |
| er/sie/es | stopft |
| wir | stopfen |
| ihr | stopft |
| sie | stopfen |
| ich | stopfte |
|---|---|
| du | stopftest |
| er/sie/es | stopfte |
| wir | stopften |
| ihr | stopftet |
| sie | stopften |
| ich | habe | gestopft |
|---|---|---|
| du | hast | gestopft |
| er/sie/es | hat | gestopft |
| wir | haben | gestopft |
| ihr | habt | gestopft |
| sie | haben | gestopft |
| ich | hatte | gestopft |
|---|---|---|
| du | hattest | gestopft |
| er/sie/es | hatte | gestopft |
| wir | hatten | gestopft |
| ihr | hattet | gestopft |
| sie | hatten | gestopft |
Ni primerov
Poskusite z drugačnim vnosom.